| تبليغات | X |
|
ali-zafar
|
||
|
Cultural Studies |
در جستجوي تصوير شرطي[1]
مي خواهم در باب استفاده از تصاويري جبري [2] كه در زندگي روز مره ما را رنج مي دهند، ملاحظاتي داشته باشم.
مي گويند ما در جهاني زندگي مي كنيم كه تحت سلطة تصاوير است. اين حقيقت دارد كه تصاوير بر ما حكمراني مي كنند، خصوصاً تصاوير تلويزيوني كه برقراري گفت و گويي فعال با آنها تقريباً ناممكن است: آنچه هست فقط تك گويي است. روزنامه ها حداقلي از آزادي براي خواننده قايلند. او مي تواند ريتم خواندن، صفحه، خبر و ترتيب خواندنش را انتخاب كند، و نيز تا حد خاصي مي تواند به صورت خيالي آرايشي مجدد و متناسب با سليقة خويش به كل روزنامه بدهد. اما در مورد تلويزيون، چنين امكاني ميسر نيست. تنها انتخابي كه براي ما مي ماند تابعيت است. همة آنچه مي توانيم انجام دهيم اداي احترامي مؤدبانه نسبت به صفحة تلويزيون است. همچون سربازي نسبت به افسر مافوق خود.
|